01 /
دو نوع مسئله، دو نوع تجربه
تمرین حل مسئله می‌تواند برای تثبیت یک رابطه مناسب باشد. یادگیری مبتنی بر مسئله، معمولاً با موقعیتی آغاز می‌شود که دانش‌آموز برای فهم یا حل آن باید نیازهای یادگیری خود را شناسایی کند. این دو را می‌توان در یک درس ترکیب کرد، اما هر سؤال عددی را نباید یک تجربهٔ کامل مسئله‌محور نامید.
مثلاً «برای حرکت دادن یک جعبهٔ سبک روی دو سطح متفاوت چه طرحی پیشنهاد می‌کنید؟» هم مشاهده می‌خواهد و هم تصمیم دربارهٔ مدل. مسئله باید با توان دانش‌آموز متناسب باشد و راه رسیدن به اطلاعات لازم در دسترس او قرار گیرد.
02 /
پیش از فرمول، موقعیت را بفهمیم
ابتدا از دانش‌آموز می‌خواهیم آنچه می‌داند، آنچه نمی‌داند و فرض‌هایش را جدا بنویسد. رسم شکل، تعیین دستگاه و مشخص کردن نیروها کمک می‌کند مسئله از متن به مدل تبدیل شود. اگر داده‌ای کم است، باید بگوید آن را چگونه اندازه می‌گیرد یا چرا یک فرض مشخص به کار می‌برد.
معلم در نقطه‌های دشوار، توضیح کوتاه، نمونهٔ حل‌شده یا پرسش راهنما ارائه می‌کند. فرصت انتخاب و جست‌وجو همراه با حمایت است. هدف این است که دانش‌آموز بفهمد چرا یک رابطه مناسب است، نه اینکه از میان فرمول‌ها دنبال عددهای مشابه بگردد.
03 /
پاسخ را با چند معیار بررسی کنیم
پس از محاسبه، واحد، اندازهٔ تقریبی و سازگاری پاسخ با موقعیت را بررسی می‌کنیم. آیا مقدار به‌دست‌آمده منطقی است؟ اگر یکی از داده‌ها دو برابر شود، انتظار چه تغییری داریم؟ آیا راه دوم به نتیجه‌ای مشابه می‌رسد؟ این پرسش‌ها از پاسخ، فرصتی برای بازنگری می‌سازند.
در مسئله‌های باز، ممکن است چند پیشنهاد قابل دفاع وجود داشته باشد. گروه‌ها باید معیار انتخابشان را روشن کنند: سادگی اجرا، دقت یا محدودیت منابع. اختلاف پاسخ‌ها می‌تواند آغاز گفت‌وگو دربارهٔ فرض‌ها باشد.
04 /
یک مسئولیت مشترک، یک توضیح فردی
گروه کوچک به تقسیم کار و مقایسهٔ دیدگاه‌ها کمک می‌کند. نقش‌های فهم موقعیت، رسم مدل، محاسبه و بررسی پاسخ را جابه‌جا می‌کنیم. در پایان، هر نفر باید بتواند یک تصمیم کلیدی گروه را توضیح دهد.
ارزیابی، هم روند و هم نتیجه را می‌بیند: شکل درست، فرض‌های روشن، رابطهٔ مناسب، محاسبه و تفسیر. اگر اشتباهی رخ دهد، از دانش‌آموز می‌خواهیم محل آن و راه اصلاح را نشان دهد. این بررسی اطلاعات بیشتری از یک نمرهٔ نهایی به ما می‌دهد.
طرح گرافیکی مسیر اجرا
ایده را چگونه به عمل برسانیم؟
- 1
موقعیت
مسئله را با زبان خود بگوییم
- 2
نیاز
چه می‌دانیم و چه لازم است؟
- 3
مدل
شکل و فرض بسازیم
- 4
راه‌حل
محاسبه یا آزمایش کنیم
- 5
بررسی
واحد، منطق و محدودیت
این مسیر یک پیشنهاد اجرایی است؛ آن را با پیش‌نیازها و شرایط گروه خود تنظیم کنید.
از مطالعه به اجرا
دو سطح، یک جعبهٔ سبک
- مخاطب
- متوسطه؛ نیرو و اصطکاک
- زمان پیشنهادی
- ۴۵ دقیقه
- وسایل
- جعبهٔ سبک، دو سطح؛ دادهٔ آماده در صورت نبود ابزار
مراحل فعالیت
- پیش‌بینی کنید کدام سطح حرکت را دشوارتر می‌کند.
- طرحی برای مقایسه با جرم و شرایط آغاز یکسان بنویسید.
- مشاهده یا دادهٔ آماده را با مدل نیروها توضیح دهید.
- بگویید از این بررسی دربارهٔ سطوح دیگر چه چیزی را نمی‌توان قطعی دانست.
طرح مقایسه، شکل نیروها و نتیجهٔ متناسب با داده.
برای اجرای دقیق‌تر
سه نکته که باید حواسمان به آن‌ها باشد
- فرمول را پیش از فهم موقعیت انتخاب نکنیم.
- مسئلهٔ باز را بدون پیش‌نیاز و حمایت رها نکنیم.
- پاسخ گروه را نشانهٔ فهم همهٔ اعضا ندانیم.
مکثی برای تأمل
کدام تمرین کتاب درسی را می‌توان با افزودن یک تصمیم واقعی، به مسئله‌ای برای گفت‌وگو تبدیل کرد؟
پاسخ کوتاه خود را یادداشت کنید و پس از اولین اجرا، دوباره به آن برگردید.
دیدگاه و گفت‌وگو
تجربه، پرسش یا دیدگاهتان دربارهٔ این مقاله را بنویسید. دیدگاه‌ها پس از بررسی مدیر منتشر میشوند. نام شما نمایش داده می‌شود؛ ایمیلتان عمومی نخواهد شد.
در حال دریافت دیدگاه‌ها…